Nie można odmówić prawa do odliczenia z tego powodu, że opis usługi na fakturze jest lakoniczny.




Nie można odmówić zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdy dostawca nie przedstawił (nie wskazał) numeru identyfikacyjnego VAT w innym kraju członkowskim podmiotu, do którego przemieszczane są towary.




W przypadku chęci korekty “in minus” w wyniku “ulgi na złe długi” państwo członkowskie nie może uzależniać korekty od zakończenia postępowania upadłościowego, które może trwać 10 lat.




Jeżeli transakcja podlega odwrotnemu obciążeniu, to nabywca nie może odliczyć podatku naliczonego wykazanego błędnie na fakturze. Może jednak dochodzić od organów podatkowych zwrotu nienależnie zapłaconego VAT dostawcy, jeżeli odzyskanie go od dostawcy okaże się nadmiernie utrudnione. Sankcja za odliczenie w takiej sytuacji jest nieproporcjonalna.




Zgodnie z przepisami włoskimi, podatnik nie mógł zadysponować kwotą zwrotu VAT w ten sposób, że przeznaczy ją na potrącenie ze swoim zobowiązaniem podatkowym. Taki przepis co do zasady jest dopuszczalny przez prawo unijne.




Nie można odmówić zwolnienia WDT tylko na tej podstawie, że nabywca nie jest zarejestrowany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.




Decyzja dla Wielkiej Brytanii zezwalająca na odstępstwo od dyrektywy określała specyficzny sposób ustalania podstawy opodatkowania. Nie jest nieważna przez to, że nie uwzględniała obciążenia ekonomicznego podatkiem naliczonym.




Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w Polsce od usług noclegowych i gastronomicznych, jeżeli te usługi są używane do świadczenia usługi turystyki.




Jeżeli nabycie i sprzedaż były fikcyjne, ale brak jest ryzyka utraty wpływów podatkowych, to nie ma prawa do odliczenia, jednak powinna być dopuszczalna korekta „pustej” faktury sprzedażowej. Niedopuszczalne jest przy tym nakładanie dodatkowej sankcji równej odliczonemu podatkowi.




Nie można odmówić zwolnienia dla usług związanych z eksportem tylko z tego powodu, że podatnik nie dysponuje zgłoszeniem celnym wywozowym. Karnet TIR może być wystarczający, aby dowodzić wywozu towarów dla celów zwolnienia, jeżeli nie ma innych przesłanek nakazujących powątpiewać w fakt wywozu. Podobnie należy wziąć pod uwagę dokumenty CMR. Organy powinny zbadać wszystkie informacje, którymi dysponują w tym względzie.




Można odmówić zwolnienia “podmiotowego” podatnikowi VAT dla małych przedsiębiorców z tego powodu, że nie złożył wcześniej (pierwotnie) w odpowiednim terminie stosownego zgłoszenia rejestracyjnego, w którym miałby wybrać opcję takiego zwolnienia. W takiej sytuacji organy mogą określić zaległość podatkową według zasad ogólnych tylko z tego powodu, że podatnik nie złożył stosownego zgłoszenia.




Szacowanie obrotu w celu określenia podstawy opodatkowania VAT jest dopuszczalne na gruncie dyrektywy VAT. Mechanizm ten jednak musi być zgodny z zasadami neutralności i proporcjonalności. Przez to metoda szacowania jest dopuszczalna tylko w przypadku niezadeklarowania poważnych kwot, a także przy szacowaniu należy zapewnić podatnikowi możliwość zakwestionowania szacowania oraz uwzględnienia podatku naliczonego wynikającego z zakupów.




Jeżeli podatnik otrzymał faktury z wykazanym podatkiem należnym po upływie terminu na zwrot podatku naliczonego, to odmowa prawa do odliczenia z racji upływu tego terminu jest niedopuszczalna.




Jest niezgodne z Dyrektywą VAT wprowadzenie progu obrotu w wysokości 400.000 PLN, od przekroczenia którego uzależnia się możliwość stosowania zwolnienia z VAT sprzedaży na rzecz podróżnych opuszczających UE.