Art. 17.2.f VATD wyłącza z pojęcia WDT wyłącznie sytuacje, gdy towary przemieszczone z państwa A do państwa B wracają następnie do pierwotnego kraju wysyłki. Przepis ten musi być interpretowany ściśle. Jeżeli towary nie wróciły do PC wysyłki, wyłączenie nie może znaleźć zastosowania.




Spółka A z państwa A sprzedaje towary i wysyła je spółce B w państwie B – jednakże przed dostarczeniem tych towarów do spółki B są one na terytorium tego państwa B przerabiane (wykańczane) przez innego zleceniobiorcę. W takiej sytuacji mamy do czynienia z dwoma czynnościami opodatkowanymi (przesunięciem towarów własnych do państwa B oraz sprzedaż lokalną w państwie B).




Nie można odmówić zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdy dostawca nie przedstawił (nie wskazał) numeru identyfikacyjnego VAT w innym kraju członkowskim podmiotu, do którego przemieszczane są towary.