Brak dysponowania udokumentowanymi zasobami przez dostawcę nie oznacza, że nabywca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego. Sąd krajowy powinien dążyć do osiągnięcia celu dyrektywy uwzględniając procedurę krajową. Nie można uzależniać prawa do odliczenia od stosowania przepisów o rachunkowości.




Jeżeli nabywca wpłacił zaliczkę, a następnie dostawa nie doszła do skutku, to wówczas istnieje konieczność korekty podatku naliczonego. Nie zmienia tego fakt, że korekta podatku należnego nie została dokonana.




Sąd krajowy może nie stosować przepisów o przedawnieniu przestępstwa (w dziedzinie VAT), jeżeli zbyt krótki termin przedawnienia prowadziłby do bezskuteczności ochrony interesów UE lub państwa członkowskiego.




Nie można odmówić prawa do odliczenia, chyba że zostanie wykazane że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że dana dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku VAT. Co do zasady nie wykluczają odliczenia takie okoliczności jak utrudniony kontakt z dostawcą, jego zrujnowana siedziba, brak płatności podatku.




Można odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego z powodu niespełnienia obowiązków formalnych, jeżeli podatnik wprawdzie faktury zakupowe prezentuje w postępowaniu, ale w ogóle nie składał deklaracji VAT, nie prowadził rejestru VAT, ksiąg rachunkowych i nie zapłacił podatku VAT.




Nie można odmówić zwolnienia z tytułu importu i następującej dostawy wewnątrzwspólnotowej (procedura celna „42”) z tego powodu, że oszustwo podatkowe zostało dokonane na kolejnym etapie obrotu, w innym państwie członkowskim.




Jeżeli nabycie i sprzedaż były fikcyjne, ale brak jest ryzyka utraty wpływów podatkowych, to nie ma prawa do odliczenia, jednak powinna być dopuszczalna korekta „pustej” faktury sprzedażowej. Niedopuszczalne jest przy tym nakładanie dodatkowej sankcji równej odliczonemu podatkowi.




Nie można odmówić prawa do odliczenia tylko z tego powodu, że podatnik nie przestrzegał obowiązków identyfikacji dostawców na podstawie przepisów prawa żywnościowego. Może to być jedna z wielu przesłanek stwierdzenia, że nabywca wiedział, iż uczestniczy w oszustwie. Nie można odmówić prawa do odliczenia z tego powodu, że nabywca nie sprawdził rejestracji dostawców dla celów prawa żywnościowego.




Jeżeli polski podatnik dokonał eksportu towarów, które opuściły teren UE, ale nabywcami były inne podmioty niż wskazane na fakturach oraz doszło do oszustwa podatkowego na terenie poza UE, to, co do zasady, należy przyznać zwolnienie dla takiego eksportu. Istotne znaczenie jednak ma tutaj kwestia udowodnienia tego, że dostawa miała miejsce oraz to, czy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o ewentualnym oszustwie podatkowym.




W przypadku podejrzenia nadużycia, organy podatkowe muszą wykazać korzyść podatkową podatnika lub innych osób uczestniczących w schemacie, aby zakwestionować prawo do odliczenia podatku naliczonego.




Jeżeli wywóz towarów miał miejsce, nie można pozbawić podatnika zwolnienia z VAT, chyba że zostanie wykazane, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że dostawy były częścią oszustwa popełnionego przez nabywcę oraz że podatnik nie podjął wszystkich dostępnych dla niego racjonalnych środków w celu uniknięcia tego oszustwa.