Gdy istnieją zwykłe podejrzenia organu co do faktycznego wykonania nabytych usług, organ nie może odmówić prawa do odliczenia z tego powodu, że podatnik nie jest w stanie przedstawić innych dowodów na ich wykonanie poza fakturą.




W przypadku WNT niedopełnienie obowiązków takich jak nieujęcie faktur w rejestrze, czy niewykazanie podatku z takich nabyć to niedopełnienie obowiązków formalnych, które nie może powodować utraty prawa do odliczenia.




Jeżeli podatnik zadeklarował wprowadzenie importowanego towaru do składu celnego, ale do składu go nie wprowadził, a rozliczył import na zasadzie odwrotnego obciążenia, to żądanie zapłaty VAT z tytułu braku wprowadzenia towaru do składu celnego jest niedopuszczalne.




Nie można odmówić prawa do stawki 0% dla WDT z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów VAT oraz dostawca nie wykazał autentyczności podpisów nabywcy (w sytuacji gdy organ podatkowy pierwotnie zaakceptował prawo do zastosowania stawki 0%).




Są zgodne z VATD takie przepisy, które ustanawiają komornika sądowego płatnikiem podatku VAT odpowiedzialnego za obliczenie, pobranie i wpłatę podatku VAT do urzędu skarbowego z tytułu dostawy towarów wykonywanej przez inny podmiot.




Sprzedaż 122 lokali to działalność opodatkowana VAT. Nie zmienia tego fakt, że podatnik zapłacił od tych sprzedaży daninę właściwą dla sprzedaży prywatnej. Organ podatkowy ma prawo kontrolować i kwestionować rozliczenia podatnika.




Nie można odmówić prawa do odliczenia z tego powodu, że opis usługi na fakturze jest lakoniczny.




Nie można odmówić zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdy dostawca nie przedstawił (nie wskazał) numeru identyfikacyjnego VAT w innym kraju członkowskim podmiotu, do którego przemieszczane są towary.




Nie można odmówić prawa do odliczenia tylko z tego powodu, że na fakturach pierwotnych brak jest numeru identyfikacyjnego kontrahenta.




Można odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego z powodu niespełnienia obowiązków formalnych, jeżeli podatnik wprawdzie faktury zakupowe prezentuje w postępowaniu, ale w ogóle nie składał deklaracji VAT, nie prowadził rejestru VAT, ksiąg rachunkowych i nie zapłacił podatku VAT.




Nie można nakazać zapłaty podatku VAT przy likwidacji spółki od posiadanych przez nią na ten moment aktywów, jeżeli spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą. Nie jest również dopuszczalny wymóg faktycznej zapłaty podatku celem jego odliczenia (odzyskania) przy późniejszej ponownej rejestracji.




Obowiązek złożenia zabezpieczenia przy rejestracji na VAT ze względu na ryzyka niepłacenia podatków związane z osobami zarządzającymi jest dopuszczalny. Konieczna jest jednak ocena jego proporcjonalności. Zbyt wysoka gwarancja jest nieproporcjonalna.




Można oczekiwać gromadzenia przez dostawcę odpowiednich dowodów swoich dostaw wewnątrzwspólnotowych. Jakie powinny to być dowody zależy od wszelkich okoliczności danej sprawy. W tym również od prawdopodobieństwa oszustwa nabywcy.




Nie można odmówić prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że dostawca miał status “nieaktywnego” w rejestrze podatników VAT.




Nie można odmówić odliczenia VAT z tego powodu, że adres podany na otrzymanej fakturze to adres “skrzynki pocztowej”, a nie adres miejsca, gdzie prowadzona jest działalność kontrahenta.




Podatnik zwolniony z VAT (podmiotowo, poniżej progu) nie ma prawa do odliczenia VAT naliczonego – również gdy nabywa on usługi rozliczane na zasadzie reverse charge, które służą usługom świadczonym poza granicami tego kraju.




Nie jest dopuszczalne pytanie do Trybunału o to, czy dopuszczalne są formalne warunki odwrotnego obciążenia, gdy odwrotne obciążenie w ogóle nie może być wprowadzone do porządku krajowego do danych dostaw.




Gdy zawarto umowę leasingu finansowego (gdzie VAT jest należny “od razu” “od całości”), a następnie wypowiedziano tą umowę, a przedmiot leasingu został zwrócony, to leasingodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku “in minus”, bo umowa jest rozwiązana, a płatność na pewno nie nastąpi. Nie jest to przypadek korzystania z “ulgi na złe długi”, który objęty jest art. 90.2 VATD.




Nie można odmówić zwolnienia WDT tylko na tej podstawie, że nabywca nie jest zarejestrowany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.




Jeżeli polski podatnik dokonał eksportu towarów, które opuściły teren UE, ale nabywcami były inne podmioty niż wskazane na fakturach oraz doszło do oszustwa podatkowego na terenie poza UE, to, co do zasady, należy przyznać zwolnienie dla takiego eksportu. Istotne znaczenie jednak ma tutaj kwestia udowodnienia tego, że dostawa miała miejsce oraz to, czy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o ewentualnym oszustwie podatkowym.




Nie można odmówić zwolnienia z VAT eksportu towarów z tego powodu, że nie zostały one objęte procedurą celną wywozu.




Nie można odmówić zwolnienia dla usług związanych z eksportem tylko z tego powodu, że podatnik nie dysponuje zgłoszeniem celnym wywozowym. Karnet TIR może być wystarczający, aby dowodzić wywozu towarów dla celów zwolnienia, jeżeli nie ma innych przesłanek nakazujących powątpiewać w fakt wywozu. Podobnie należy wziąć pod uwagę dokumenty CMR. Organy powinny zbadać wszystkie informacje, którymi dysponują w tym względzie.




Można odmówić zwolnienia “podmiotowego” podatnikowi VAT dla małych przedsiębiorców z tego powodu, że nie złożył wcześniej (pierwotnie) w odpowiednim terminie stosownego zgłoszenia rejestracyjnego, w którym miałby wybrać opcję takiego zwolnienia. W takiej sytuacji organy mogą określić zaległość podatkową według zasad ogólnych tylko z tego powodu, że podatnik nie złożył stosownego zgłoszenia.




Nie jest sprzeczne z Dyrektywą VAT wymaganie, aby dostawca poinformował dłużnika o zamiarze dokonania korekty na złe długi (odzyskania VAT z tytułu nieściągalności wierzytelności).




Jeżeli podatnik w transakcji trójstronnej jest zarejestrowany w państwie A, ale używa dla danej transakcji numeru państwa B, to może korzystać z uproszczenia. Nie jest istotne to, w ilu państwach podatnik jest zarejestrowany, ale jakich numerów VAT używa dla danej transakcji.
Co do zasady nie można nałożyć sankcji z tytułu “sankcyjnego” opodatkowania WNT (art. 41 dyrektywy VAT) tylko z tego powodu, że podatnik nie złożył prawidłowo wypełnionej informacji podsumowującej we właściwym terminie (tj. nie wskazując w niej, że transakcja była trójstronna).




Nie można odmówić zwolnienia w imporcie (w procedurze 4200) tylko dlatego, że importer nie spełnił warunku formalnego w postaci prezentacji  w zgłoszeniu importowym prawidłowego numeru VAT finalnego faktycznego nabywcy towaru.




Przepisy dyrektywy VAT dopuszczają odmowę odliczenia podatku przez podatnika niezarejestrowanego dla celów VAT, jeżeli nie jest możliwe stwierdzenie przesłanek materialnych odliczenia lub jeżeli podatnik dopuścił się oszustwa podatkowego.




Jest niezgodne z Dyrektywą VAT wprowadzenie progu obrotu w wysokości 400.000 PLN, od przekroczenia którego uzależnia się możliwość stosowania zwolnienia z VAT sprzedaży na rzecz podróżnych opuszczających UE.




Podatnik, który nie jest w stanie przedstawić dowodu na kwotę zapłaconego VAT swoim dostawcom poprzez przedstawienie faktur lub jakiegokolwiek innego dokumentu dowodzącego tę okoliczność, nie może skorzystać z prawa do odliczenia VAT. Sama opinia biegłego co do zakresu wykonanych dla podatnika robót przez innych przedsiębiorców nie jest wystarczająca do odliczenia podatku naliczonego.




Nie można odmówić odliczenia podatku z tego powodu, że nabycia miały miejsce w okresie, gdy podatnik był uważany za “nieaktywnego” w rejestrze podatników VAT.




Nie można odmówić odliczenia tylko z tego powodu, że umowa została zawarta przez spółkę, a przy jej wykonywaniu posługiwano się danymi podatkowymi oddziału. Oddział nie jest odrębnym podmiotem dla celów VAT.